3D-zadels: nieuwe productietechnologieën zorgen ook voor producten in de fietsindustrie die nog maar een paar jaar geleden ondenkbaar waren. Het beste voorbeeld zijn zadels met vulling in de vorm van een driedimensionale honingraatstructuur die dankzij een geoptimaliseerde drukverdeling onverwacht comfort moeten bieden. Velomotion brengt u de belangrijkste informatie over 3D-zadels.
Op Eurobike 2019 was het lichtgroene zadel van Fizik Een kleine sensatie: in plaats van klassiek schuim of een gel-inzetstuk werd het voorzien van een 3D-geprinte vulling. Het prototype, dat bedoeld was om de functionaliteit van het innovatieve ontwerpprincipe te bewijzen, is inmiddels uitgegroeid tot talloze seriemodellen, zowel van de Italiaanse fabrikant als van andere zadelfabrikanten. Deze zadels fascineren door een unieke oppervlaktestructuur, zijn licht en duur; Bovenal moeten ze veel comfortabeler zijn dan conventionele modellen met schuimvulling. Hoe is dat mogelijk?
Nauwkeurig op elkaar afgestemde materiaaleigenschappen
De basis van de nieuwe zadels is 3D-printen. Er kunnen verschillende processen worden gebruikt om complexe driedimensionale structuren te creëren die onmogelijk op een conventionele manier te creëren zijn. Bij de nieuwe generatie zadels zijn dit rooster- of honingraatstructuren die uit duizenden fijne stutten bestaan. Hun opstelling, lengte of dikte kan nauwkeurig worden bepaald - en dit opent nieuwe manieren om de stoffering op elkaar af te stemmen. Terwijl je bij schuimvulling alleen de dikte van de schuimlaag kon variëren of verschillende soorten schuim op het zadel kon plaatsen, is het nu mogelijk om de afzonderlijke delen van het zadeloppervlak precies aan de betreffende belasting aan te passen: de 3D-vulling kan zachter zijn waar Het is Bescherming van gevoelige delen van het lichaam is mogelijk, en sterker waar het zadel bedoeld is om steun en ondersteuning te bieden.
Een ander voordeel van 3D-printen is dat de digitale blauwdruk van de bekleding eenvoudig kan worden gewijzigd, waardoor zadels individueel kunnen worden vervaardigd. Het 3D-maatwerkzadel is al verkrijgbaar vanaf Posedla uit Tsjechië; Fizik is momenteel ook bezig met het maken van op maat gemaakte fietszadels. Zo'n op maat gemaakt zadel kan tot 500 euro kosten, en kant-en-klare 3D-zadels zijn met 250 euro en meer ook behoorlijk duur - de innovatieve vulling wordt meestal geleverd met stutten en zadelschaal van carbon. Het is interessant in termen van prijs-prestatieverhouding Gespecialiseerde vermogensexpert voor 180 euro: In dit model zijn 3D-inzetstukken, "spiegels" genoemd, in conventionele bekleding verwerkt.
Geen wondermiddel voor zitproblemen
3D-zadels bieden niet noodzakelijkerwijs een gewichtsvoordeel. De meeste modellen wegen iets meer dan 200 gram, aanzienlijk meer dan lichtgewicht zadels; Als het echter om de verhouding tussen comfort en gewicht gaat, zijn ze erg goed. De innovatieve modellen zijn geen wondermiddel voor zitproblemen; de bekleding is immers slechts een van de vele factoren, samen met vorm, breedte, enz. 3D-zadels zijn bijvoorbeeld zinvol als je al behoorlijk tevreden bent met een conventioneel zadel - als er een 3D-versie is, zou deze nog comfortabeler moeten zijn.
De productie van deze zadels heeft overigens niet veel gemeen met 3D-printen in de bekende vorm, waarbij materiaal via extrusie laag voor laag wordt aangebracht. Met HP's "Multi Jet Fusion"-proces worden nauwkeurig gedefinieerde delen van een poederlaag thermisch uitgehard, waarna de volgende laag wordt aangebracht, enzovoort. Bij digitale lichtsynthese, zoals Fizik het gebruikt, projecteert UV-licht het werkstuk laag voor laag in vloeibare hars en hardt het uit. Tegelijkertijd wordt het werkstuk naar boven getrokken en groeit het als het ware uit de vloeistof.
Op wie richt de branche zich met de nieuwe zadels? Gevoelige mensen, maar ook frequente en langeafstandschauffeurs, kunnen bijzonder geïnteresseerd zijn in de comfortabele stoel. Als je nooit langer dan twee tot drie uur in het zadel zit, kun je toch het beste voor een conventioneel model gaan. Maar waar maximale drukverlaging belangrijk is, komt 3D-printen goed tot zijn recht – of het nu kant-en-klaar is of in de vorm van een op maat gemaakt zadel.
Velomotion heeft verschillende 3D-zadels uitgeprobeerd, die elk 6.000 tot 200 kilometer worden gebruikt door onze ambitieuze testrijder - een competitieve atleet die ter compensatie zo'n 300 km per jaar op een racefiets rijdt. Een interessante bevinding uit zijn reizen: ze zijn eigenlijk allemaal comfortabel. En dat is ongebruikelijk omdat er altijd minstens één uitschieter is als je meerdere zadels test. Zelfs als de voorkeur voor een bepaald model zeer individueel is, kan worden gezegd dat 3D-zadels altijd prettig zijn, ongeacht de fabrikant en het ontwerp.