Ook al is het nu het tweede seizoen van de Enduro World Series (EWS), alles voelt nog steeds nieuw aan. De race in Schotland was ook de eerste grote race zonder Fabien Barel. Hij zit nog steeds vast in zijn korset en duimt vanuit huis voor ons. Fab kan niet wachten om weer aan te vallen.
Na Chili was het weer een nieuwe locatie en – voor de meeste leden van de Canyon Crew – een onbekend land om te veroveren. Maar voor Joe Barnes – onze "Top Chief" – bracht deze ronde van de EWS een bijzondere spanning met zich mee. Op zijn "thuisbasis" was Joe vastbesloten om indruk te maken op ons en de concurrentie. Een typische Schotse rijder zoals Joe weet natuurlijk precies wat hij in deze race kan verwachten. Een duidelijk thuisvoordeel – en het is dan ook geen wonder dat hij door de lokale bookmakers als een serieuze kanshebber voor de overwinning werd beschouwd.
Aangekomen met dikke jassen, luchtverhitters en heel veel regenbroeken waren we bijna teleurgesteld toen het weer zich van absoluut atypische, mooiste kant liet zien. Behalve op de regenachtige donderdag 29 mei werden we continu gezegend met zonneschijn. Op de tweede trainingsdag was het een enorme modderstrijd, maar tegen de tijd dat de race begon, waren de etappes bijna helemaal droog. Dus het enige dat overbleef was het oplossen van het probleem van de vele wortels, smalle bomen en vervelende steile trappen. Last but not least was de race met bijna 100 kilometer en 3000 hoogtemeters verdeeld over twee dagen absoluut geen sinecure.
Onze lokale held Joe liet op de eerste dag zien dat hij een kracht is om rekening mee te houden en pakte als eerste achtervolger de tweede plaats in een volledig gemengd klassement. Je moest twee keer kijken om de echte favorieten in de ranglijst te vinden. Ook Ludo May kende een gemengde eerste dag en bevond zich in de middenmoot van het klassement.
Conclusie van Ines Thomas na de eerste racedag, zaterdag 30 mei:
“De race is zo brutaal veeleisend, vooral de trappassages. Je bent helemaal gevloerd en dan gaat het heel steil bergafwaarts, dan zijn er overal bomen waar je eerst doorheen moet duiken en wortels die je de hele tijd moet vermijden - dat heeft me echt op gang gebracht.
Volledig uitgeput vervolgde de race op zondag 1 juni rond 8:30 uur 's ochtends, en bleek al even zwaar. Op het tweede deel van het parcours, rond het bekende trailcentrum in Glenntress, wist Ines haar vijfde plaats van de vorige dag te verdedigen op de vlakkere, meer trapintensieve etappes. Helaas verloor Ludo zijn ritme in de donkere bossen en moest hij genoegen nemen met de 34e plaats. Joe, die startte met nummer 10 maar door de loting in Chili een minder ideale startpositie had, zorgde met zijn prestatie op de laatste en langste etappe van de dag voor een spannende strijd met leider Nico Lau. Een oorverdovend gebrul van aanmoedigingen galmde door de Schotse bossen toen de "Top Chief" de laatste kilometers van de etappe inging. Aangemoedigd door talloze toeschouwers en mederacers, toonde het tijdregistratiesysteem Joe op de derde plaats in het algemeen klassement. Historisch! Het was de eerste podiumplaats voor een Brit in de Enduro World Series!
Joe omschrijft zijn hoogtepunt van het weekend als volgt:
“Na de zware eerste dag was ik zondag behoorlijk moe. Toen nam ik perfect een bocht naar links en dacht: 'Oh ja, dat was perfect! Zo moet het zijn!' Op dat moment was het voor mij duidelijk dat ik het juiste tempo voor vandaag had gevonden en de rest ging vanzelf.”
Net als in Chili hadden de organisatoren van de EWS ook de juiste instincten met Schotland. Het land liet zich van zijn beste kant zien met de hartelijke lokale bevolking, zijn ruiters en trails. De race heeft ook een nieuwe standaard gezet op het gebied van taaiheid. Iedereen was het erover eens dat er veel moet gebeuren om voorop te lopen.
Blijf aan het stuur - we horen half juni weer van je met een speciale 'Entry'!